Blog

Bent u na een jaar nog tevreden over de resultaten van het opleidingstraject?

Door Hugo Groenewegen | 1 oktober 2016

Er is veel geschreven over het vasthouden van opleidingsresultaten, en dat de zogenaamde borging een probleem is. GROENEWEGEN zegt dat dit een schijnprobleem is. Wanneer borging het probleem is, dan is er het verkeerd product geleverd of . . . de verkeerde vraag gesteld Geen manneke Pis Enkele weken terug word ik gevraagd voor een verkennend gesprek met een bevlogen en toegewijde teamleider van een inhoudelijk specialistische team binnen een grotere overheidsorganisatie. Er loopt een pilot om teams te laten experimenteren met het ontbureaucratiseren van de gesprekscyclus. Doel is om het eigenaarschap van deze gesprekken te vergroten. HR adviseert 360º feedback en er wordt besloten dit te gebruiken in teambesprekingen. Minder afhankelijkheid van de leidinggevende, teamleden spreken elkaar meer aan! Vraag aan GROENEWEGEN: kan je een kort lopende begeleiding verzorgen zodat mensen in staat en bereid zijn om dergelijke gesprekken eerlijk en professioneel met elkaar te voeren. De teamleider is enthousiast, betrekt mensen in de aanloop, ziet de winst voor de collega’s en wil liever vandaag dan morgen aan de slag. In mijn voetbalteam zou men zeggen dat de voorzet zo op maat is dat ‘ie er makkelijk ‘ingepist kan worden’: deze klantvraag moet verzilverd worden! (En het probleem van borging […]

Lees verder

"Een mens van 91 jaar…"

Door Hugo Groenewegen | 19 mei 2016

Een mens van 91 jaar Met verwonderde trots kijk ik naar mijn moeder van 91 jaar. De milde toon die zij aanslaat en waarmee zij levenslessen aan mijn zoons geeft, verbaast mij soms. Deze toon ken ik niet uit mijn puberteit. Of lag dat aan mijn subjectieve puberoren? En af en toe maakt zij nog steeds opmerkingen zoals ik die van vroeger herinner. Daarna kan je er maar beter het zwijgen toe doen. Deze levensontwikkeling ervaar ik als geruststellend: er komt dus een moment dat ik de rust heb, waarop ik afstand neem van de irritaties van het moment en de stress van het ogenblik; een tijd waarin ik in staat ben om over problemen ‘heen te kijken’ en zie waar het werkelijk over gaat. En ik realiseer me dat het altijd op die manier gaat. ‘Met de kennis van nu’ ben ik voor kleuters een vertrouw wekkende en rustige vader. Ik weet namelijk dat veel problemen zich echt vanzelf oplossen: leert hij niet nu fietsen dan over een half jaar. Maar ja, ik heb nú puberjongens en ik vind het lastig om los te komen van het hier-en-nu, het gehang en gedoe. Zoals ik in een moment van vertwijfeling […]

Lees verder

Wat doen jullie nu eigenlijk?

Door Hugo Groenewegen | 10 juli 2015

Als bureau voor team- en organisatieontwikkeling zijn wij natuurlijk goed, integer, theoretisch onderlegd en gericht op het behalen van praktische resultaten. Geen concullega zal anders beweren. Met onze club van zeven bevlogen adviseurs bewijzen wij keer op keer bij en met klanten onze waarde. Welk bureau zal over zichzelf anders beweren? Ja, maar wij zijn CEDEO-gecertificeerd (96%!). Enfin, nog harder van de daken schreeuwen hoe goed we zijn? Nee, weet je wat? We beschrijven een casus waarover in de desbetreffende sector nog met regelmaat gesproken wordt. In 5 minuten heb je antwoord op de vraag: “Wat doen jullie nu eigenlijk?” Een voorbeeld uit de praktijk, een antwoord op de vraag… Deze casus komt uit de rechtspraak. Een sector die, zoals ik ooit hoorde zeggen, kan wedijveren met de medische stand als het gaat om eigengereidheid. En gelukkig maar. Deze professionals nemen besluiten met verstrekkende gevolgen. Dat vraagt stevig in je schoenen staan en een duidelijke opvatting over je professie en je organisatie. Op basis van een nationaal kwaliteitsonderzoek worden rechtbanken door de centrale overheid verplicht hun werkprocessen aan te passen zodat bijvoorbeeld rechtzoekenden minder lang wachten op de behandeling van hun zaak en zij ook beter inzicht hebben in het verloop van hun zaak. Een bepaalde rechtbank […]

Lees verder

"Iets voor op een tegeltje?"

Door Hugo Groenewegen | 30 december 2014

Kijken door andermans ogen naar je eigen situatie levert mij regelmatig een nieuw perspectief op. Zo kwam ik er door mijn vrouw achter dat in mijn gezin van herkomst er veel gezegdes en spreekwoorden gebezigd worden. Voor mij was dat normaal; het bleek bijzonder. Met name mijn moeder spant de kroon. Veel van mijn moeders uitspraken dacht ik te kennen. Maar met de geboorte van mijn eigen kinderen trok mijn moeder een nieuw register open. Onbewust zal ze gedacht hebben dat ik in mijn nieuwe rol als vader ook nieuwe wijsheid nodig had. Zo beschreef ik eens aan mijn moeder een kindje uit de buurt en zijn irritante gedrag. Mijn moeder voelde haarfijn aan dat ik eigenlijk wilde zeggen dat mijn zoons dat soort verwende fratsen niet zouden uithalen: “Wacht maar, jij hebt nog koren op het veld staan.” Met andere woorden: schort je oordeel maar op, we zullen nog zien hoe jouw kinderen zich ontwikkelen. Veel van de gezegdes die ik van huis uit heb meegekregen manen tot bescheidenheid of aanverwante artikelen. Wanneer ik als kind riep “Afblijven dat is van mij” dan kreeg ik standaard te horen: “Ja, wanneer jij je ogen dicht doet is de hele boerenvismarkt van […]

Lees verder

Iets voor oude mannen…

Door Hugo Groenewegen | 29 oktober 2014

Toen mijn vader 25 jaar bij zijn bedrijf werkte was ik 16 en hij, naar mijn gevoel, een ‘ouwe vent’. Jubileum, jubilaris, kroonjaar… Allemaal termen die voor mij hoorden bij ‘oud’. Voorspelbaar en wel ben ik straks zelf een jubilaris. Eind januari 2015 is het 25 jaar geleden dat ik de stap nam en mij inschreef bij de Kamer van Koophandel: zelfstandige. Natuurlijk voel ik mij nu niet oud. Ik beschik over zoveel meer ervaring en inzichten dan in januari 1990 en tegelijkertijd vind ik het goed om te weten dat ik nog veel kan ontwikkelen en leren. En sinds vier jaar ben ik zelfs weer gaan voetballen. Terugdenkend aan de eerste verhoortrainingen die ik gaf aan de politie zie ik een jonge trainer barstend van energie en ambitie, zoekend naar verbinding met mensen. Mijn ‘wijsneuzerigheid’ hield gelijke tred met mijn onzekerheid. Een gevoel dat al kon ontstaan wanneer deelnemers in het voorstelrondje iets zeiden in de trant van: “Ik zit bijna 25 jaar bij de baas.” Vijfentwintig jaar!? Zo moest ik nog ontdekken dat wanneer je iets niet weet, je dan ook gewoon je mond mag houden. Later was het voor mij een verademing om er achter te komen dat […]

Lees verder
Do NOT follow this link or you will be banned from the site! Scroll naar top